چقدر تحمل اینروزها برایم سخت و طاقت فرساست. نگاهی به کشورم و وضع کنونی آن از یک سوی، و بیرونش چه در غرب و شرق آن از سوی دیگر کافی است تا نفس هر انسانی را به شماره اندازد.

روزنامه های امروز را خواندید؟  برخی شان بیانیه ۲ تن از علمای قم را نسبت به حوادث اخیر چین چاپ نمودند.

بعد ازاین همه اتفاق در داخل کشور خودمان نظیر کشتار، ضرب و جرح عده ای بیگناه، خسارت به اموال عمومی، ایجاد رعب و وحشت میان مردم و دستگیری و بازداشت بسیاری از نویسندگان و فعالان سیاسی بدون ذکر اتهام، چه دلخوش کرده بودیم به شنیدن صدایی و بیانیه ای صریح از قم. آرزویی که تحقق نیافت.

من نمیدانم حضرات مراجع که بیت شریف و معظم شان در طول تاریخ شیعه ملجأ و پناه آزادی خواهان بیشماری بود این روزها را چگونه سپری میکنند.

آقایان و حضرات، شنیدن صدایی راجع به اخبار اینروزهای کشور عزیزمان پیشکش که حفظ نظام آنهم با این وضعش احتمالا از اوجب واجبات است، لا اقل نسبت به وقایع اسفبار چین کمونیستی صریح موضع گیری فرمایید.

چرا کسی کالای چینی را که نمک و فلفل و میوه و لباس و تلویزیون و یخچال و ماشینش خانه و زندگیمان را پر کرده است را تحریم نمیکند؟ چرا مراودات دولت فخیمه مان با چینی ها، که از راه سازی اش تا صنایع نظامی و نفت و گازش را بالکل واگذار کرده است به دولت چین و شرکتهای چینی، را کسی برنمی تابد؟

دولت چین ۶۰ سال است که منطقه ای به نام ترکستان شرقی را تحت اشغال خود در آورده است. مسلمانان اکثریت آن منطقه بدست اقلیت چینی هایی که توسط دولت کمونیست، به آن منطقه کوچ داده شده اند تا توازن قومی و نژادی آن منطقه را برهم زنند، اذیت میشوند. جالب اینجاست برخلاف اقلیت های قومی دیگر مانند تبتی ها که اقلا مجاز به استفاده از نام تبت برای سرزمین خویش اند، مسلمانان ترک اویغور ساکن، اجازه ندارند نام ترکستان را حتی به زبان آورند و دولت چین نام " سین کیانگ " را برآن نهاده است( همان نام جعلی که اینروزها مدام از رادیو و تلویزیون به اصطلاح ملی به گوش میرسد ). مسلمانان آن منطقه که نه در نژاد و نه در زبان و رسم الخط با چینی ها نقطه اشتراکی ندارند، سالیان سال است به بدترین شکلی توسط دولت اشغالگر، سرکوب میشوند که هیچ، حتی درمراکز تصمیم گیری استانشان هم سهمی ندارند تا منابع غنی معدنی و نفت و گاز آن منطقه را هم صاحب باشند.

شاید در دنیای امروزی فقط یک نام را بتوان یافت که با صاحبان یک سرزمین چنین میکنند: "اسراییل"

سالی چند بار در ایران بر اسراییل مرگ فرستاده میشود؟ چند تظاهرات و راهپیمایی علیهش برگزار میشود؟ چه تعداد خبر از رادیو تلویزیون ایران مربوط به اقدامات اسراییل بر ضد فلسطینیهاست؟

روزگار غریبی است.

چقدر دلم برای شنیدن صدایی تنگ شده است:

" ای علمای قم من احساس خطر میکنم. علمای نجف، مشهد، تبریز من احساس خطر میکنم ..."

*امین امینی*