" به نقل از سایت گویا نیوز ":

عباس عبدي در تايخ ۳۰ خرداد، ۳ روز قبل از دور دوم انتخابات طي نامه اي به عطريانفر، از نزديکان هاشمي رفسنجاني، تحليل خود را از شرايط موجود ارائه مي کند. وي صراحتا پيشنهاد مي کند که هاشمي به نفع کروبي از شرکت در دور دوم انصراف دهد. عبدي که اين تحليل را ظاهرا به درخواست عطريانفر نوشته است به دقت آنچه اتفاق افتاد را پيش بيني و به روشني دلايل پيروزي احمدي نژاد را تشريح کرده است. اخبار موثق حکايت از اراده هاشمي براي اين انصراف دارد، اما ممانعت رهبري نتيجه ديگري را بدنبال داشت. تحليل حاضر برخي از ابهامات اين انتخابات را روشن مي سازد.

بسمه تعالی

جناب آقای عطریانفر

 با سلام

 درست شنبۀ هفتۀ گذشته پس از شمارش آرا و اعلام نتایج مرحلۀ اول انتخابات با یکی از دوستان که مهمان بود به گفتگو نشسته بودیم و از نتایج بدست آمده اظهار شگفتی می کردیم.

 امّا اطمینان می داد که هاشمی پیروز میدان است. استدلال هم می آورد با استفاده از آمار و ارقام آرای حذف شدگان در دور نخست. می گفت این درست که مردم دل خوشی از هاشمی ندارند، اما بخاطر بغض احمدی نژاد هم که شده، هاشمی پیروز میدان است. حتی همۀ اعضای خانه را به شرط بندی طلبید و گفت حاضر است بر سر پیروزی هاشمی شرط  ببندد. هیچ کس حتّی طرفداران اندک احمدی نژاد در خانه حاضر نشدند با او شرط بندی کنند الّا یک نفر و آنهم نه از طرفداران احمدی.

من تنها کسی بودم که با او بر سر پیروزی احمدی شرط بستم.

امروز فهمیدم که شرط را بردم و  شاید تلخترین برد در طول زندگییم تا این لحظه باشد.

دیشب حول و حوش ساعت ۱۰ یعنی درست زمانی که بیش از یکساعت به پایان مهلت رأی گیری باقی مانده بود، دوستی از وزارت کشور تماس گرفت و از پیروزی احمدی خبر داد. آنهم با اختلاف ۲۰ درصدی. یعنی هاشمی تنها ۴۰ درصد آرا را به خود اختصاص داده بود. هیچ نپرسیدم که که الآن که شمارش آرا شروع نشده از کجا چنین با صراحت از پیروزی رقیب سخن می گوید. فقط در جوابش خندیدم، به خیال آنکه سربه سرم گذاشته است.

چند ساعتی است که مبهوت در حال بالا و پایین کردن سایتهای خبری ام. امّا افسوس٬ اینبار هیچ کدام نیستند که اخبار منتشره را تکذیب کنند.

نمی دانم کسانی که دیروز به دکتر معین رأی دادند، بیانیۀ او را دیدند یا نه؟ نمی دانم کسانی که انتخابشان کروبی بود، فریادهای او را شنیدند یا نه؟ نمی خواهم بدانم ۵ میلیون نفری که به قالیباف و مهرعلیزاده رأی دادند دیروز چه می کردند و برای چه کسی رأی به صندوق می انداختند؟

خیلی چیزهای دیگر را نمی دانم امّا همین قدر می دانم که رئیس جمهوری در ایران حتّی اگر ۲۰میلیون رأی هم داشته باشد، هیچگاه نمی تواند ادعا کند که آرای اکثریت را داراست. هیچگاه نمی تواند مدعی جلب توجه بیشتر مردم باشد.

دلم برای مظلومیّت خاتمی می سوزد ...

آن زمان که با ما سخن می گفت و از رفتن و گذاشتن میراثش فریاد می کرد هو کردیمش. آن هنگام که از او می خواستیم تا با تکیه بر آرای ۲۰ میلیونی ارتشی بسازد برای خرابی خانۀ آشوبگران و تمامیت خواهان، سر به زیر انداخت و در دل زمزمه ای کرد. آنروز هیچگاه نفهمیدیم که در دل چه گفت ولی امروز می توانیم درکش کنیم . می توانیم با گوش جان بشنویمش.

آنروز نمی دانستیم از کدام مردم سخن به زبان می آوریم. نمی دانستیم از مردمی دفاع می کنیم که به ریختن اشک تمساحی عنان از کف می دهند و با دست احساس می نویسند. نمی دانستیم سنگ مردمی را به سینه می زنیم که هیچگاه با ما و اصلاحات عقد اخوت نبسته اند. اگر اندکی هم تمایلی هم به آن دارند بواسطۀ احساس است و احساس . نمی دانستیم آنروز برای مردمی خود را به آب و آتش می زدیم که وقتی از آنها می خواستیم حداقل برای مقابله با فاشیسم و عوامفریبی به صحنۀ انتخابات بیایند و حضوری پر رنگ داشته باشند، خنده ای می کردند و از بازی حکومت دم می زدند که اینها برای بالا رفتن آرای هاشمی، احمدی نژاد را آورده اند. پس باید نشست ونظاره کرد. بازی را نگریست و دم نزد. گویی همه چیز را می دانند و این وسط فقط ماییم که فریب خوردۀ سیاست مدارانیم.

ای وای که این روزها چه سخت می گذرد...

هفتۀ پیش، نزد هر که می رفتم، سوار هر تاکسی که یا اتوبوسی می شدم از خطر به روی کار آمدن نظامیان، از خطر به کرسی نشستن تفکرات اقتدارگرایان و سرکوبگرایان دم میزدم. همین یک کار را هم فقط می توانستم انجام دهم که دادم. و چه بد مردمی داریم . همانها که تا روزهای گذشته با هم در صف اصلاحات سخن به زبان می راندیم و قلم می فرساییدیم دیروز من و امثال من را تنها گذاشتند. دست رد به سینه مان زدند. هشداری دادند که جزو اغوا شدگان سیاست زده نشویم.

امروز امّا از همه گله دارم. از همۀ آنهایی می توانستند کاری بکنند و نکردند.

از همۀ آنهایی که به خیال آنکه قدرت، ارثیۀ خانوادگیشان است تربیت نیروهای جوان و کارآمد را به بعد محول کردند، نیز طلبکارم.

و این تازه ابتدای راه است. ابتدای یک انتها ...

چند هفته قبل از ۲۷ خرداد، محمود احمدی نژاد در جواب خبرنگاری که جریان اجماع اصولگرایان – را که تا آن روز به نتیجه نرسیده بود – را از وی جویا شده بود، گفت: بزودی در جبهه اصولگرایان اتفاقی می افتد که صدایش چون بمب همه جا را فرا خواهد گرفت.

تا اعلام نتایج انتخابات، همه فکری اعم از کناره گیری، اجماع و ... می کردیم جز اینکه محمود احمدی نژاد برنده دور اول انتخابات باشد.

احمدی نژاد از بمبی صحبت می کرد که بیش از هرکس، ۲ نامزد اصولگرای مغلوب در انتخابات را لرزاند. گویی احمدی تضمینهایی از هواداران نظامی جبهه اصولگرا دریافت کرده بود.

بی شک حساب رضایی از قالیباف و لاریجانی جداست. چرا که اگر هر کدام از دو نامزد راه یافته به دور دوم پیروز نهایی میدان انتخابات ریاست جمهوری ایران باشد، برای همکاری با رضایی چراغ سبز نشان خواهند داد. رضایی با تصمیمی که گرفت نشان داد که هنوز هم راه و روش نظامی، فراموشش نشده. هنوز هم می تواند از موقعیت های استراتژیک بخوبی به نفع عقبه خودی بهره برداری نماید. قالیباف و لاریجانی هم باید هر چه در چنته دارند خرج کنند تا هاشمی رفسنجانی منتخب نهایی مردم باشد، تا لااقل در دولت او بی نصیب نباشند.

نتیجه انتخابات ایران سوای هرگونه جهت گیری ها و انتقادات خاص از روند برگزاری آن نشان از آن داد که:

۱-     هنوز لابی نظامیان برای تغییرات اساسی و اعمال نفوذ در نتایج انتخابات، از جایگاه ویژه ای برخوردار است

۲-     مردم هنوز نتوانسته اند خود را با شعارهای اصلاح طلبانه همراه سازند یا لااقل در نگاه آنها طبقه روشنفکر و اصلاح طلب، در راستای مطالبات بحق مردم قدم بر نمی دارند.

گرچه هر شکستی متعاقبا پیروزی را به همراه دارد، اما هر پیروزی لازم و ملزومی هم دارد. این پیروزی باید مورد بررسی و تجزیه و تحلیل موشکافانه قرار بگیرد. بی شک اصلاح طلبان به ظاهر شکست خوردۀ انتخابات بودند اما متفکران و اندیشمندان اصلاحات باید بدور از هیاهوی موجود در انتخابات به ارزیابی گذشته و کردۀ خود خود بپردازند.

شاید امروز حسرت گذشته ای را بخوریم که سرمست از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری و اقبال عمومی  مردم به اصلاح طلبان در انتخابات مجلس ششم، پروژۀ حذف هاشمی را کلید زدیم، بی توجه به اینکه اگر هاشمی ر در جبهۀ خود نگاه می داشتیم و حتی او را به ریاست مجلس ششم بر می گزیدیم، امروز با هم از ثمره های درخت اصلاحات می چیدیم. شاید امروز حسرت گذشته ای را می خوریم که از تکثر کاندیداهای اصولگرا استفاده نبردیم و ما هم در جبهۀ خود بر سر داشتن نامزدی مستقل برای جذب آرای عمومی اجماع نکردیم.

امروز گرچه به این نتیجه رسیدیم که اصلاحات ثمرده و مؤثر بدون حضور امثال هاشمی و کروبی معنایی ندارد. ولی نباید از آن غافل باشیم که زمانبری اصلاحات امری غیر قابل انکار در ایران آینده است. اگر امروز تمامی گروههای اصلاح طلب به حمایت از هاشمی برخواسته اند، نباید این حمایتها از بغض احمدی نژاد و تنفر از تفکر یاران او باشد. بلکه باید از حب به هاشمی و توافقات با او و یارانش باشد. چرا که در پس چانه زنی های امثال اویند که می توان اصلاحات را تدارک کرد و استمرار آن را دوام بخشید.

 از کروبی هم نباید غافل شد. او یک تنه به جنگ تمامیت خواهان و اقتدارگرایان منادی نظارت استصوابی رفته است. او را باید در راهی که آغاز نموده است یاری نمود.

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم

چه خواهد ساخت،

ولی بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد،

گلویم سوتکی باشد،

بدست کودکی گستاخ و بازیگوش،

و او،

یکریز و پی در پی،

دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد،

و خواب خفته گان خفته را آشفته تر سازد،

بدین سان بشکند در من،

سکوت مرگبارم را ...